niedziela, 10 września 2017

Ratusz w Szydłowcu

Ratusz w Szydłowcu

1599 - Zaczęto zbierać fundusze na budowę ratusza.

1602 – Rozpoczęto budowę ratusza. Zgodnie z prawem magdeburskim usytuowano go pośrodku głównego czworobocznego placu frontem na wschód. Przy projektowaniu i pracach budowlanych zatrudniono Kaspra Fodygę, budowniczego pochodzenia włoskiego osiadłego w Chęcinach, a później także jego brata Alberta. Wśród zatrudnionych rzemieślników był także utalentowany kamieniarz, Jan Herbek.

1626 - Ukończono budowę bryły ratusza w stylu późnego renesansu. W attyce znalazły się sceny Męki Pańskiej powstałe metodą sgraffito.

1629 – Ukończono budowę ośmiobocznej wieży na planie kwadratu. Przykryto ją hełmem od strony wschodniej umieszczono zegar a w podziemiu znalazło się więzienie. Pierwotnie drzwiami frontowymi można było przedostać się przez budynek ratusza na stronę zachodnią. Schody z parteru na piętro wiodły wewnątrz wieży. W ratuszu miał swoją siedzibę wójt, umieszczone tam równiez było archiwum miejskie. Na piętrze mieściły się izba sądowa, gdzie nad krzesłem sędziego wisiał wielki krucyfiks (przeniesiony w 1802 r. do kościoła farnego). Na czterech ścianach izby sądowej znajdowały się napisy: "Bóg widzi", "Czas ucieka", "Śmierć goni" i "Wieczność czeka". Wokół krzesła sędziego, znajdowały się okazałe krzesła dla radnych. Sędziowie i radni rozstrzygali sporne sprawy mieszkańców miasta - tak cywilne, jak i kryminalne. Przed Ratuszem, wkrótce po jego ukończeniu, stanął pręgierz miejski z żelaznymi "kunami" i czterema maszkaronami wykonany z miejscowego piaskowca.

1809 - Ratusz został zdewastowany przez wojska austriackie następnie planowano jego rozbiórkę i postawienie nowego ratusza otoczonego sklepami. Planu tego nie zrealizowano i odrestaurowano zniszczony ratusz. W XIX wieku również wybito w arkadowych blendach attyki łukowate okna pokojów drugiego piętra.

1900 - W izbie na II piętrze ratusza zmarł znakomity malarz pejzażysta i rysownik Władysław Aleksander Malecki. Po powrocie z zagranicy, gdzie był członkiem zwyczajnym monachijskiego Kunstvereinu i zdobywał międzynarodowe nagrody za swoją twórczość, podróżował po Polsce w poszukiwaniu stałego zajęcia. Od burmistrza Szydłowca otrzymał bezpłatnie pomieszczenie na II piętrze ratusza, gdzie mieszkał i tworzył. Zmarł w osamotnieniu, zapomniany przez środowisko artystyczne.

1918 – W czasie I wojny światowej, górne piętra wieży wysadzono w powietrze. Ponieważ miasto nie posiadało funduszy na jej odbudowę, pozostałość jej przykryto dachem, a wejście na piętro poprowadzono schodami zewnętrznymi.

styczeń 1945 - Ratusz został zbombardowany omyłkowo przez lotnictwo sowieckie, już po zajęciu Szydłowca przez Armię Czerwoną. Na rynku zginęli ludzie, a bomby zburzyły wieżę i część ścian budynku.

lata 50-te - Odbudowano wieżę i wyremontowano zniszczony budynek. Mieściło się w nim kolejno wiele instytucji publicznych - między innymi biura Rady Narodowej, szkoła podstawowa, liceum ogólnokształcące i powiatowy sztab wojskowy.

lata 90-te - Zabytkowy ratusz odzyskał swoje pierwotne przeznaczenie i stał się siedzibą burmistrza Szydłowca i Urzędu Miejskiego.

poniedziałek, 28 sierpnia 2017

Ciechocinek

Ciechocinek - basen


ok. IX w. - Na terenach obecnego Ciechocinka powstała osada i gród kasztelański Słońsk.

1065 - Gród Słońsk po raz pierwszy został wymieniony w falsyfikacie mogileńskim.

XIII w. - Słońsk uległ zniszczeniu w wyniku powodzi.

1235 – Książę Konrad I Mazowiecki wystawił dokument, w którym przekazał w wieczną dzierżawę sprowadzonemu przez siebie Zakonowi Krzyżackiemu dwie warzelnie soli, które w Słońsku dotychczas sam utrzymywał. Zakon został zobowiązany do świadczenia deputatów solnych dworom księcia i biskupa.

Ciechocinek - Park

XIV w. – Właścicielem grodu był Przedpełk ze Służewa herbu Pomian a po jego śmierci Oporowscy herbu Sulima.

1379 - Najstarsze zapiski o Ciechocinku (pod nazwą Ciechocino).

1489 – Właścicielami Ciechocinka zostali Siemikowscy herbu Oksza.

1520 – Po raz pierwszy pojawiła się nazwa Ciechocinek. W tym czasie była to niewielka osada szlachecka, która wchodziła w skład województwa inowrocławskiego.

1550 – Właścicielami Ciechocinka zostali Sobiesierscy herbu Poraj.

ok. 1580 - Właścicielami Ciechocinka zostali Służewscy ze Służewa herbu Sulima a po śmierci Jana Służewskiego, wojewody brzesko-kujawskiego – Potuliccy herbu Grzymała.

Ciechocinek - basen

ok. 1639 - Właścicielami Ciechocinka została rodzina Niemojewskich herbu Rola. Przejęcie dóbr ciechocińskich przez Niemojewskich oraz napływ Olendrów na przełomie wieków przyczyniło się do rozwoju wsi. Stało się tak dzięki m.in. procesowi osuszania bagien, karczowania lasów, odwadniania zalewanych terenów, czy wreszcie zasiedlania nieużytków.

1670 – Pierwsze świadectwo istnienia folwarku obok osady.

1772 - Po pierwszym rozbiorze Polski, kiedy to Austria zagarnęła obszary Bochni i Wieliczki, podjęte zostały poszukiwania źródeł solanki nadających się do eksploatacji. Wówczas odkryto nadające się do eksploatacji bogate złoża solankowe w Ciechocinku.

1779 - Dane z tego roku mówią o 50 mieszkańcach Słońska oraz 105 mieszkańcach Ciechocinka wraz z Rozkoszem.

5 marca 1791 – Uchwalono tzw. „ustawę solną”, na mocy której zamierzano wybudować warzelnię soli, lecz późniejsze burzliwe wydarzenia nie sprzyjały realizacji projektu.

Ciechocinek - zegar z kwiatów


23 stycznia 1793 - Na mocy II rozbioru Rzeczypospolitej jako osada w powiecie radziejowskim, Ciechocinek znalazł się pod zaborem pruskim.

1807 – Ciechocinek wraz z jego okolicami znalazł się w granicach departamentu bydgoskiego Księstwa Warszawskiego.

1810 – Zmarł ostatni z rodu Niemojewskich, Ksawery a dobra ciechocińskie przeszły w ręce jego córek, Barbary i Ksawery oraz Józefa Zawadzkiego, za którego wyszła Barbara.

27 czerwca 1815 - Po upadku Księstwa Warszawskiego, na mocy Ustawy Konstytucyjnej Królestwa Polskiego, Ciechocinek został włączony do województwa mazowieckiego (później gubernia warszawska) Królestwa Polskiego pozostając w powiecie radziejowskim obwodu kujawskiego.

1823 - Józef Zawadzki sprzedał 2 włóki ziemi ze źródłami solankowym na budowę warzelni soli Konstantemu Leonowi Wolickiemu.

1824 – Rozpoczęto budowę pierwszych tężni według projektu Jakuba Graffa.

Ciechocinek - Park


10 czerwca 1825 –Konstanty Leon Wolicki Na mocy kontraktu przejął na siebie obowiązek wybudowania na koszt Skarbu Królestwa warzelni soli. Nabyty wcześniej majątek przekazał bezinteresownie Skarbowi Królestwa Polskiego.

10 października 1827 - Car Mikołaj I wydał ukaz, na mocy którego Skarb Królestwa Polskiego wykupił od ostatniego właściciela Józefa Zawadzkiego dobra ciechocińskie. Stało się tak dzięki intensywnym staraniom Stanisława Staszica, który był prawą ręką Ministra Skarbu Królestwa Polskiego - księcia Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego. Pod tężnie, warzelnię i plantacje cierni wykupiono obszary należące do Słońska i Wołuszewa. W tym samym roku została oddana do użytku pierwsza tężnia.

1830 - Ukończono budowę warzelni soli.

1832 - Rozpoczęła się pełna eksploatacja warzelni soli. Wybuch powstania listopadowego przeszkodził w jej uruchomieniu. Wolicki, uznany za sprawą uczestnictwa w Powstaniu za zdrajcę, przeniósł się do Francji, więc pełną eksploatację zakładu rozpoczęto po powołaniu Banku Polskiego na jego nowego komisarycznego zarządcę. Początkowo sól wydobywano tylko do celów spożywczych, jednak bardzo szybko odkryto właściwości lecznicze solanki.

Uzdrowisko Ciechocinek





























1833 – Ukończono budowę drugiej tężni.

1836 - W miejscowej austerii rządowej położonej w obecnym Parku Zdrojowym oraz karczmie na Starym Ciechocinku zainstalowano po cztery miedziane wanny służące do leczniczych kąpieli solankowych. Z tych kąpieli skorzystało wówczas 120 osób. Dało to początek Zakładowi Zdrojowemu, który był zalążkiem uzdrowiska. Od tej pory nastąpił prężny rozwój Ciechocinka a jego popularność przekroczyła granice Polski. Datę tę przyjmuje się za oficjalne narodziny uzdrowiska w Ciechocinku.

1837 - Ciechocinek znalazł się w granicach powiatu włocławskiego guberni warszawskiej.

1847 - folwark nabył Komitet Główny Uzdrowiska.

1859 – Ukończona została trzecia tężnia projektu Jakuba Graffa.

Ciechocinek - dywan z kwiatów





























1866 - Ciechocinek znalazł się w granicach powiatu nieszawskiego guberni warszawskiej.

1867 – Wybudowano bocznicę kolei warszawsko- bydgoskiej i w ten sposób Ciechocinek otrzymał połączenie z Aleksandrowem Kujawskim . Ułatwiło to dostęp do uzdrowiska i spowodowało napływ kuracjuszy.

1870 - Wybudowano pierwszy w Ciechocinku dworzec kolejowy konstrukcji szachulcowej.

1872 - Usypano pierwszy wał przeciwpowodziowy o długości 6500 m, do tej pory powodzie nawiedzające Ciechocinek od wieków stanowiły ważną przeszkodę w jego egzystencji i rozbudowie. Drugi i trzeci wał usypano od strony Bruków Wołuszewskich na długość po 550 m każdy. Niedopatrzenia przy budowie i eksploatacji spowodowały, że wały nie spełniły swojego zadania podczas powodzi.

1875-76 - W północnej części uzdrowiska założono Park Zdrojowy w stylu krajobrazowym z licznymi gatunkami drzew i krzewów, także egzotycznymi. Jego projektantem i twórcą był Hipolit Cybulski.

Ciechocinek - tężnie i park


1877-84 – Powstał neogotycki kościół św. św. Piotra i Pawła według projektu Edwarda Cichockiego.

1880 – W Parku Zdrojowym powstała pijalnia wód mineralnych w drewnianym pawilonie w stylu szwajcarskim według projektu Edwarda Cichockiego.

1888-91 – Ciechocinek nawiedziły trzy powodzie ukazując błędy poczynione przy budowie wałów.

1891 – Powstał Teatr Letni.

1894 - Doprowadzono do miasta wodociąg z ujęcia wody w miejscowości Kuczek. W tym samym roku powstała w Ciechocinku cerkiew polowa pw. św. Michała Archanioła, wzniesiona według projektu W. Feddersa w stylu drewnianego budownictwa rosyjskiego.

1895 - Przedłużono linię kolejową do warzelni soli, aby ułatwić transport pozyskiwanej tam soli.

1896 – Od strony ul. Warzelnianej powstał czwarty wał przeciwpowodziowy, pełniący funkcję wału wewnętrznego.

Uzdrowisko Ciechocinek


1901-02 - Wybudowano nowy dworzec kolejowy według projektu Czesława Domaniewskiego. W tym okresie Ciechocinek stał się największym i najmodniejszym uzdrowiskiem w Królestwie Polskim a 30% kuracjuszy przybywało z głębi Rosji.

1908 - Ciechocinek uzyskał prawa osady.

1909 – W Parku Zdrojowym powstała muszla koncertowa w stylu zakopiańskim według projektu Pawła Feddersa.

1912 - Właścicielem folwarku stał się Komitet Zawiadujący Ciechocińskim Zakładem Kąpielowo- Zdrojowym.

28 lipca 1914 – Z chwilą wybuchu I wojny światowej w Ciechocinku ogłoszono stan wojenny.

3 sierpnia 1914 - Władzę w mieście przejął Tymczasowy Komitet Bezpieczeństwa Publicznego mający za przewodniczącego dr. L. Lorentowicza.

Wrzesień 1915 - Ciechocinek zajęły wojska niemieckie i austriackie.

Uzdrowisko Ciechocinek


23 marca 1916 - miejscowość włączono do powiatu włocławskiego Generał-Gubernatorstwa warszawskiego.

11 listopada 1916 - Reskryptem szefa administracji Generał-Gubernatorstwa nadano Ciechocinkowi prawa miejskie. Miasto przybrało charakter wojskowego uzdrowiska i szpitala polowego zarazem, a lata wojny doprowadziły do dewastacji i rozkradzenia mienia.

1918 - Po zakończeniu I wojny światowej Ciechocinek powrócił w granice niepodległej Polski i otrzymał znaczne kredyty udzielone przez Rząd Polski na renowację i rozbudowę uzdrowiska. Dzięki temu w okresie międzywojennym Ciechocinek prężnie się rozwijał, stał się największym i najnowocześniejszym uzdrowiskiem nizinnym, eksploatowano nowe źródła, sprowadzono najnowocześniejszą aparaturę zabiegową.

4 lutego 1919 - Dekretem rządu polskiego potwierdzono prawa miejskie Ciechocinka. Miasto weszło w skład powiatu nieszawskiego województwa warszawskiego.

1922 - Uchwalono ustawę o uzdrowiskach, na mocy której Ciechocinek został włączony do uzdrowisk państwowych. Została też powołana Komisja Zdrojowa, która miała odgrywać znaczącą rolę w podejmowaniu decyzji dotyczących spraw uzdrowiska.

wiosna 1924 - Katastrofalna powódź dokonała wielu zniszczeń m.in. parter budynku Siedmioklasowej Szkoły Powszechnej przy ówczesnej ul. Toruńskiej. Natychmiast poszerzono i podwyższono wały ochronne oraz przeprowadzono akcję melioracyjną, co przyczyniło się do osuszenia zawilgoconej niziny ciechocińskiej. Wyremontowano też łazienki.

Uzdrowisko Ciechocinek





























1925 - Zrekonstruowano źródło solankowe nr 11.

1926 – Wybudowano fontannę „Grzybek” projektu Jerzego Raczyńskiego a w parku zdrojowym stanęła fontanna „Jaś i Małgosia”.

4 czerwca 1932 - Oddano do użytku pływalnię termalno-solankową z budynkiem basenowym o kształcie okrętu wg planu wybitnego architekta Romualda Gutta i inż. Aleksandra Szniolisa. Autorzy otrzymali za swój projekt nagrodę na krajowym konkursie sztuki w dziedzinie architektury podczas igrzysk XI olimpiady w Berlinie w 1936 r. Uroczystego otwarcia tego jedynego w skali świata obiektu dokonał prezydent Ignacy Mościcki. W tym roku otwarto też zespół handlowo-gastronomiczny zwany Europą.

lipiec 1933 - Oddano do użytku Dom Reprezentacyjny Państwowego Zakładu Zdrojowego przeznaczony dla specjalnych gości. Pensjonat nazywany Dworkiem Prezydenta RP gościł wysokich urzędników państwowych. Później powstał ogródek jordanowski i stadion sportowy. Kompleks zieleni zaprojektował Zygmunt Hellwig. On także jest autorem projektu parterów zieleni wzdłuż ulicy Nieszawskiej, z pięknymi dywanami - wizytówką Ciechocinka.

1934 – Wybudowano nowoczesny gmach szkoły podstawowej.

1937 - Oddano do użytku obiekt Urzędu Pocztowego przy placu Gdańskim projektu Romualda Gutta.

1938 - Oddano do użytku halę targową.

1939 - Liczba mieszkańców sięgnęła 5300 w tym 700 Żydów oraz grupy Rosjan i Niemców.

1 września 1939 - Z chwilą wybuchu II wojny światowej, zorganizowano w Ciechocinku Szpital Wojskowy nr 801 obliczony na 120 łóżek. Działał on od rozpoczęcia działań wojennych aż do ewakuacji. Wybuch wojny nie spowodował jednak wielkiego spustoszenia w Ciechocinku.

8-9 września 1939 – Nastąpiła ewakuacja szpitala wojskowego nr. 801.

12 września 1939 - Miasto zostało zajęte przez wojska brygady „Netze” Wehrmachtu pod dowództwem generała majora Eccarta Freiherra von Gablenza wspomagane przez oddziały operacyjne służby bezpieczeństwa Einsatzkommando I z Einsatzgruppe III. Tego samego dnia doszło w mieście do pierwszych aresztowań i zabójstw. Niemieckie oddziały zamordowały 20 rannych żołnierzy Armii „Pomorze” i opiekującą się nimi pielęgniarkę oraz trzech przypadkowo wybranych w mieście cywili.

26 września 1939 – Władzę w mieście przejęła niemiecka administracja cywilna. Wcześniej władzę sprawowała komendantura wojskowa. Za organizację administracji odpowiedzialny był szef zarządu administracji cywilnej przy dowództwie 4 Armii Wehrmachtu, SS-Oberführer Fritz Hermann. Osoby, którym nadawano stanowiska, rekrutowały się z szeregów Selbstschutzu, na czele którego w mieście stał Gustaw Tober – podległy dowódcy na powiat SS-Sturmbannführerowi Leo Ostuf Patinie. Pierwszym burmistrzem okupowanego miasta został na kilka dni kowal ze Słońska – Fryderyk Elgert, a po nim – nauczyciel Otto Leschner, dyrektorem uzdrowiska zaś – Stefan Adam.

26 października 1939 - Ciechocinek wraz z całym powiatem nieszawskim został włączony do III Rzeszy - rejencja inowrocławska Kraju Warty. Jeszcze w tym samym roku powstały lokalne agendy Komendy Obrońców Pokoju i Polskiej Organizacji Zbrojnej „Znak”, które były pierwszymi organizacjami podziemnymi na tym terenie.

22 grudnia 1939 - Zmieniono nazwę miasta na Hermannsbad i uczyniono stolicą powiatu z władzami powiatowymi rezydującymi w Aleksandrowie Kujawskim.

1940 - powstały lokalne oddziały Kujawskiego Związku Polityczno-Literackiego i Narodowej Organizacji Wojskowej. Zamieszkujących w Ciechocinku ok. 700 Żydów zamknięto w getcie, część z nich wysiedlono do Generalnego Gubernatorstwa, pozostałych wymordowano w obozie zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem. Polacy byli pozbawieni mienia i sukcesywnie wysiedlani w głąb Rzeszy na roboty przymusowe. W ich miejsce sprowadzano ok. 1000 Niemców z krajów nadbałtyckich, Besarabii, Wołynia, Generalnego Gubernatorstwa oraz z obszaru samej Rzeszy. Niemcy zmierzali w ten sposób do przekształcenia uzdrowiska w „wzorcowe niemieckie miasto” otoczone wsiami niemieckich osadników.

1 czerwca 1940 - Rozpoczął się pierwszy sezon kuracyjny w Hermannsbad – z zabiegów mogli korzystać wyłącznie obywatele niemieccy.

II poł. 1940 - Burmistrzem Hermannsbad został dyrektor uzdrowiska Reichsdeutsch Willy Scholz a po nim Mohrlock.

1940-41 - Na przełomie lat powstał rejon ZWZ-AK Ciechocinek, krypt. „Cerelis”, „N-0-115”.

1941 – Działalność rozpoczęła Organizacja Wojskowa Związek Jaszczurczy oraz Szare Szeregi.

1942 – Zorganizowano Wojskową Służbę Kobiet.

1943 – Burmistrzem miasta został Lindenberg. Ciechocinek wraz z postępującymi klęskami wojsk niemieckich przemieniał się z uzdrowiska w wojskowy szpital.

18 stycznia 1945 – Rozpoczęła się ewakuacja Niemców.

19 stycznia 1945 – Niemcy podpalili magazyny żywnościowe w warzelni soli, dworcu kolejowym, budynku przy dworcu oraz Łazienki nr 2, „Świteziankę” i „Warszawiankę”.

20 stycznia 1945 – Zakończyła się ewakuacja Niemców, za którą miasto zapłaciło dewastacją i grabieżą mienia.

21 stycznia 1945 - Do miasta wkroczyły oddziały Armii Czerwonej. Ciechocinek doznał dalszych spustoszeń, grabieży i dewastacji. Po wkroczeniu Sowietów władzę przejęła radziecka Komenda Miasta z porucznikiem Mordowcewem jako jej przewodniczącym. Utworzono punkt zborny dla powracających przymusowych robotników oraz jeńców wojennych, wśród których przeważali właśnie Sowieci. Część zasiedlających okolice Niemców nie ewakuowała się przed inwazją sowiecką – zostali oni skierowani do prac przymusowych, a następnie skoncentrowani w obozie w Potulicach, gdzie wielu z nich nie doczekawszy się przesiedlenia poniosło śmierć. Ciechocinek znalazł się ponownie w granicach Polski w powiecie nieszawskim.

7 lutego 1945 - Wybrano Radę Miejską. Pierwszym powojennym burmistrzem został działacz PPS Adam Drużyński, zaś przewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej inny członek PPS – Beniamin Kościelecki.

20 maja 1945 – Rozpoczął się pierwszy powojenny sezon kuracyjny. Dyrektorem Państwowego Zakładu Zdrojowego został Jan Hajduk, a lekarzem uzdrowiskowym – Bolesław Janczewski. Reaktywowano Komisję Zdrojową. Z zabiegów skorzystało 2600 osób. Miasto dysponowało 2425 łóżkami w 62 obiektach.

25 lipca 1945 – Zlikwidowano punkt zborny dla powracających przymusowych robotników i jeńców wojennych.

marzec 1946 – Sowieci oddali ostatnie zarządzane przez siebie obiekty w mieście. W tym roku Ciechocinek liczył 4130 mieszkańców.

1948 - Decyzją Rady Ministrów miasto administracyjnie znalazło się w powiecie aleksandrowskim, wchodzącym w skład województwa pomorskiego.

1950 – Wojsko oddało zarządzanie poniemieckim majątkiem administracji cywilnej. Ciechocinek znalazł się w województwie bydgoskim. Od tego roku działalność kuracyjna stała się całoroczna.

1955 - Od tego roku datuje się boom budownictwa sanatoryjnego – do roku 1989 zbudowano 5 szpitali uzdrowiskowych, 21 sanatoriów, 1 prewentorium, 1 dom wczasów leczniczych.

1962 – W pobliżu tężni III założono rezerwat Ciechocinek ze stanowiskiem słonorośli (m.in. soliród zielny, mlecznik nadmorski, aster solny).

1967 – Rozwiązano Komisję Zdrojową a jej funkcję przejęło miasto i Przedsiębiorstwo Państwowe Uzdrowisko Ciechocinek.

1974 - Miasto podłączono do sieci gazowej.

1975 – Ciechocinek znalazł się w województwie włocławskim.

1980 – W tym roku Ciechocinek odwiedziło 52 000 kuracjuszy i turystów.

1987 - Kurort odwiedziło tego roku już 85 000 kuracjuszy i turystów.

27 maja 1990 – Odbyły się pierwsze wolne wybory samorządowe, które przyniosły zwycięstwo Komitetowi Obywatelskiemu „Solidarność”. Przewodniczącą Rady Miejskiej została lekarz Maria Wronka a burmistrzem – Andrzej Soborski.

1998 – Ciechocinek znalazł się w województwie kujawsko-pomorskim w powiecie aleksandrowskim. Tego roku oddano do użytku po renowacji Teatr Letni.

11 grudnia 2011 – Przestały kursować pociągi do Ciechocinka.

poniedziałek, 17 lipca 2017

Dom Myśliwski (Świcki) w Białowieży

Dom Myśliwski (Świcki) w Parku Pałacowym w Białowieży


1889-1894 – Na polecenie cara Aleksander III, wybudowano Pałac Myśliwski a w jego pobliżu Dom Świcki (zwany później Myśliwskim), który razem z innymi budynkami towarzyszącymi głównej budowli, tworzył tzw. osadę pałacową, wokół której założono Park Pałacowy. Dwukondygnacyjny Dom Świcki został zbudowany na rzucie litery "L". Część środkowa budynku była murowana, obydwa zaś skrzydła drewniane, szalowane. Budynek miał ścięty narożnik, na jego osi znajdowało się główne wejście. Dom posiadał 18 osobnych, komfortowo urządzonych pokoi (27 miejsc) z rozkładem korytarzowym. Znajdowały się tutaj także pokoje kąpielowe, wspólna sala jadalna, sala bilardowa. Z obiektu korzystała świta carska (stąd też nazwa Domu), która towarzyszyła carowi podczas jego przyjazdów do Białowieży na polowania. Stałym gościem Domu był wielki książę rosyjski Mikołaj Mikołajewicz, który często zaglądał do Puszczy Białowieskiej w porze rykowiska jeleni.

1896 - Do Domu Świckiego doprowadzono linię wodociągową, biegnącą od budynku elektrowni (filtrowni).

sierpień 1915 - Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Białowieży, w Domu Świckim swą siedzibę ulokował Zarząd Wojskowy Puszczy, na czele którego stał Georg Escherich. Mieszkali tutaj także urzędnicy zarządu.

grudzień 1918 – Niemcy opuścili Białowieżę a wraz z nimi Zarząd Puszczy opuścił Dom Świcki.

marzec 1919 – W budynku ulokowała się 17-osobowa grupa fachowców leśnych, na czele z inspektorem Henrykiem Dąbrowskim.

lipiec 1919 - W Domu Myśliwskim Julian Marchlewski - przedstawiciel Rosyjskiego Towarzystwa Czerwonego Krzyża odbył rozmowy z delegatami Józefa Piłsudskiego - Aleksandrem Więckowskim i Michałem Kossakowskim w sprawie zakładników, uchodźców i jeńców wojennych.

grudzień 1920 - Budynek przejęła administracja utworzonego Zarządu Okręgowego Lasów Państwowych (późniejsza Dyrekcja Lasów Państwowych) w Białowieży, który główną siedzibę miał w Parku Dyrekcyjnym. W Domu Świckim umieszczono Zarząd Łowiecki. W budynku znajdowały się także mieszkania jego urzędników. Mieszkał tutaj m.in. ostatni dyrektor Dyrekcji Lasów Państwowych - Karol Nejman.

1921 - W Domu Myśliwskim zatrzymał się goszczący w Białowieży wybitny polski malarz, grafik i rysownik Leon Wyczółkowski.

1932 – W budynku umieścił swą siedzibę Zarządu Parku Narodowego.

1934 - Rozpoczęto urządzanie pięciu luksusowo umeblowanych pokoi gościnnych, obliczonych na osiem osób i oddanych do użytku rok później.

wrzesień 1937 - W Domu Myśliwskim zatrzymał się na dwa tygodnie polski kompozytor Feliks Nowowiejski, któremu towarzyszył dr Tadeusz Vetulani - profesor Uniwersytetu Poznańskiego. Dyrektor Dyrekcji Lasów Państwowych Karol Nejman wypożyczył kompozytorowi własny fortepian, na którym ten robił pierwsze plany symfonii białowieskiej.

1941-44 - W czasie okupacji niemieckiej w Domu Mysliwskim mieścił się zarząd Reichsjägdgebietu - Państwowego Obszaru Łowieckiego, podlegającego hitlerowskim władzom centralnym. Kierował nim specjalny pomocnik Hermanna Gőringa - nadłowczy Ulrich Scherping. Tutaj swoje biuro miał (i jednocześnie mieszkał) dyrektor administracji leśnej Wagner. Z innych mieszkańców Domu Świckiego wymienić należy Flieverta - dowódcę oddziału lotników niemieckich oraz mjra Gerbsa - dowódcę batalionu policyjnego 323 i hauptmana Decke, który w miejscowym areszcie prowadził śledztwa i znany był z brutalności.

1944 - Po wyzwoleniu Białowieży Dom Myśliwski przeszedł pod zarząd Białowieskiego Parku Narodowego, który podlegał wówczas resortowi leśnictwa.

luty 1945 - gościli w nim - Stanisław Żemis - dyrektor Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych i Franciszek Krzysik - dyrektor reaktywowanego Instytutu Badawczego Lasów Państwowych.

1946 - Prof. dr Tadeusz Vetulani, częsty gość w Białowieży, tak opisywał wówczas stan hoteliku: "Wprawdzie Dom Myśliwski, obejmujący schludne i zaciszne pokoje gościnne jest obecnie jedynie w połowie tylko umeblowany i brak w nim jeszcze materaców i dostatecznej ilości pościeli, przecież jednak gościnni gospodarze, pragnący widzieć w Puszczy jak najszersze zastępy przyrodników i miłośników przyrody, umieją tak jakoś wyrównywać te chwilowe braki, że się ich nie czuje".

październik 1947 - Obradował w Domu XXI Zjazd Państwowej Rady Ochrony Przyrody. W tym czasie zaczęto w nim organizować różne konferencje, zjazdy i narady.

wrzesień 1948 – W Domu Myśliwskim obradował pierwszy po wojnie zjazd bioekologów polskich. W Domu zatrzymywali się różni prominenci przyjeżdżający do Białowieży na polowania, politycy, dyplomaci, ambasadorzy, ministrowie, posłowie, dyrektorzy wielkich przedsiębiorstw i instytucji, uczeni, filmowcy itd. Zaciszny hotel wybierali często dla odpoczynku literaci, dziennikarze, aktorzy teatralni, artyści malarze.

lato 1949 – Zaczęli zatrzymywali się tutaj studenci różnych kierunków nauk przyrodniczych.

lipiec 1952 - studenci Zdzisław Pucek i Marian Filipczak oraz Janina Wolska - starszy asystent Zakładu Anatomii Porównawczej UMCS w Lublinie urządzili w Domu stację terenową, która dała początek późniejszemu Zakładowi Badania Ssaków.

24 stycznia 1962 - W niejasnych i niewyjaśnionych do dzisiaj okolicznościach, około trzeciej godziny nad ranem w Domu Mysliwskim wybuchł pożar, który szybko rozprzestrzenił się na cały budynek. Stało się to przed zaplanowanymi tutaj na 24 stycznia rozmowami przywódców Polski i ZSRR - Władysława Gomułki i Nikity Chruszczowa, polujących w białoruskiej części Puszczy Białowieskiej. Po pożarze pozostały tylko fundamenty oraz wypalone mury części środkowej budynku. Dom mieścił wówczas 13 pokoi gościnnych (27 miejsc), dwie sale konferencyjne, zaplecze gospodarcze (kuchnie, magazyny), świetlicę oraz dwa mieszkania pracowników Parku. W owym czasie był jedynym miejscem w Białowieży, gdzie można było przyjąć oficjalne delegacje rządowe czy też urządzić krajowe bądź międzynarodowe konferencje.

10 września 1964 – Oddano do użytku nowy Dom Myśliwski o zupełnie innej architekturze, wybudowany decyzją resortu leśnictwa na miejscu spalonego obiektu.

Ratusz w Szydłowcu

1599 - Zaczęto zbierać fundusze na budowę ratusza. 1602 – Rozpoczęto budowę ratusza. Zgodnie z prawem magdeburskim usytuowano go po...